در ازدیاد وجد و اشتداد شوق بر مشرب اهل عرفان و ذوق و اشارت به مراتب عالیه ی زبده و برگزیده ی ناس حضرت ابوالفضل العباس سلام الله علیه بر سبیل اجمال گوید:


باز لیلی زد به گیسو شانه را


سلسله جنبان شد این دیوانه را

سنگ بر دارید ای فرزانگان


ای هجوم آرنده بر دیوانگان

از چه بر دیوانه تان، آهنگ نیست


او مهیا شد، شما را سنگ نیست

عقل را با عشق، تاب جنگ کو؟


اندرین جا سنگ باید، سنگ کو؟

باز دل افراشت از مستی علم


شد سپهدار علم، جف القلم

گشته با شور حسینی، نغمه گر


کسوت عباسیان کرده به بر

جانب اصحاب، تازان با خروش


مشکی از آن حقیقت پر، به دوش

کرده از شط یقین، آن مشک پر


مست و عطشان همچو آب آورشتر

تشنه ی آبش، حریفان سر بسر


خود ز مجموع حریفان، تشنه تر

چرخ زاستسقای آبش در طپش


برده او بر چرخ بانگ العطش

ای ز شط سوی محیط آورده آب


آب خود را ریختی، واپس شتاب

آب آری سوی بحر موج خیز!


بیش ازین آبت مریز آبت بریز